A R G U S ,   R E U S   M E T   H O N D E R D   O G E N

Jupiter en Io
De figuur van Argus is afkomstig uit de Griekse en Romeinse mythologie. Deze reus met honderd ogen werd door de godin Juno aangesteld als bewaker van Io, de beeldschone minnares van Jupiter, haar echtgenoot. Om zijn overspel voor Juno verborgen te houden, had de oppergod Jupiter zijn geliefde Io veranderd in een "zilverglanzende" koe. Maar Juno doorzag zijn bedrog. Zij vroeg daarom de koe aan Jupiter cadeau. Om zichzelf niet te verraden, moest Jupiter wel aan het verzoek van zijn vrouw tegemoet komen.

Honderd ogen
Een betere wachter dan Argus had Juno zich niet kunnen wensen. Argus bezat honderd ogen, waarvan er nooit meer dan twee tegelijk rust kregen. Met de andere hield de reus de koe voortdurend in de gaten. Waar zij zich ook bewoog, steeds had hij Io in zijn blikveld. Overdag mocht zij grazen in de weiden, terwijl Argus, gezeten op een bergtop, loerde naar alle kanten. Als ís avonds de zon onderging, bond hij de koe vast in een grot, buiten het bereik van Jupiter. 

Lang verhaal
Maar Jupiter, die zag hoe erg Io onder haar lot gebukt ging, bedacht een plan om haar te bevrijden. Hij riep daarvoor de hulp in van zijn gevleugelde zoon Mercurius. Vermomd als herder bracht Mercurius de niets vermoedende Argus onder de betovering van zijn fluitspel. Nieuwsgierig naar de herkomst van deze bijzondere fluit, vroeg Argus:"Kunt u mij vertellen hoe die fluit is uitgevonden?" Zoals Mercurius al had voorzien, vielen tijdens zijn lange verhaal alle honderd ogen van Argus dicht. De zoon van Jupiter greep zijn kans en sloeg de slapende Argus het hoofd af.

Pauwenstaart
De geschiedenis van Argus werd verteld door verschillende schrijvers uit de klassieke oudheid. De Romeinse dichter Ovidius (43 v.C. - 18 n.C.) schreef over de mythologische reus in zijn bekende Metamorphosen. Bij hem lezen we hoe Juno ter nagedachtenis van Argus zijn honderd ogen op de staart van de pauw zette. Sindsdien is op afbeeldingen van de godin de pauw haar vaste begeleider.